Vandaag luisterden we, op uitnodiging van de VZW Trizee, naar mensen met (jong)dementie en hun mantelzorgers. Naar hun verdriet, hun ervaringen, hun zorgen en hun wensen voor de toekomst, en ook naar hun krachtige levensvreugde. Het werd een bijzonder open en aangrijpend gesprek.
Want wie spreekt over een menswaardig levenseinde bij dementie, moet in de eerste plaats luisteren naar de mensen die zelf met de ziekte leven. En naar hun mantelzorgers, partners, kinderen en naasten die hen elke dag begeleiden en ondersteunen.
Hun stem geeft zo mee invulling aan het kader dat we hebben uitgewerkt.
Ons uitgangspunt is duidelijk: een menswaardig levenseinde bij dementie is essentieel. Het wettelijk kader hebben we voorbereid. Zorgvuldig, menselijk en met groot respect voor alle betrokkenen.
Daarbij gaan we uit van de wil van mensen die bij de diagnose bewust hun grenzen voor de toekomst willen bepalen, en voorzien we ook plaats voor de gevoelens en signalen die zij later, wanneer ze niet meer wilsbekwaam zijn, kunnen uiten aan naasten, vertrouwenspersonen, zorgkundigen en artsen.
Dat evenwicht is essentieel. Voor de patiënten zelf, hun naasten en de artsen die deze onomkeerbare beslissing moeten uitvoeren. Bij beslissingen over leven en dood moeten de menselijke waardigheid en het respect voor de mens, in elke fase van zijn leven en met al zijn kwetsbaarheden, altijd vooropstaan. Daar zullen we voor blijven ijveren.
Dank aan iedereen van VZW Trizee voor jullie openheid en vertrouwen. Jullie verhalen nemen we mee in ons verdere werk.